Cehennemde - Cahit Külebi

Cehennemde şiiri

Cehennemde


Ölüm ara sıra yokluyor beni
Oturuyor geçip karşıma.
Daha diyor, daha vaktin gelmedi
Sonra dönüp gidiyor başkasına.

Ama her zaman bu böyle olmaz
Çocuklar, ihtiyarlar, tazeler
Görüyorum gider, sıra sıra bekleşir
Hacıbayram önünde cenazeler.

Bir gün beni de alıp gidecek.
Ne işine yararım bilmem?
Tanrı katında utangaç beceriksiz,
Zayıfım cehenneme giremem.

Tanrı görünce beni, Azraile 

Kızacak: -Niye getirdin bu çocuğu, diyecek
Daha gün görmemiş, cahil, habersiz,
Çok vakti varmış yaşayıp sevişecek.

Azrail kızarıp bozararak
– Efendimiz bir yanlışlık oldu, diyecek,
Yeniden dünyaya getirecek değil ya
Alıp cehenneme girecek.

Zebaniler de beni görünce şaşarlar birden
– Bre azrail getirilir mi buraya, derler
Böylesi, kırlarda gezip tozmalı, gül koklamalı
Okşamalı güzel kadınları birer birer.

Akşamları seyretmeli gün batarken,
Pencereye vuran yağmuru geceleri;
Sırtüstü uzanıp kitap okumalı
Sağmalı ak koyunlar gibi düşünceleri.

Denize karşı durmalı mahzun,
Kır atlar üstünde kuş gibi uçmalı,
Kederlenirse, sevinirse
Keyfince kendinden geçmeli.

– Al götür, getirdiğin yere bırak, derler.
Şaşırır Azrail mahcup
Geri getirse, adet değil,
Bir yana gizleyemez korkusundan;
Elimden tutar öyle,
O benden utanır, ben ondan.

Cahit Külebi

(Bütün Şiirleri, Bilgi Yayınevi, Altıncı Basım, Ekim 2015, sayfa: 190-191)


Kaynak:MazeretimŞiirdir Güncelleme:24.11.2018

Yorumlar

Bu İçeriğe YORUMLARINIZLA katkı sağlamak istemez misiniz?

Translate

Arşiv