• Ankara - Asım Gönen

    Editör: Sadık Doğan
    Tarih: 5 Mayıs 2016 Perşembe

    Ankara - Asım Gönen

    SAHNE-1
              ankara da oturdum bir kara taşa
    daha söz söylenmemişti
    daha insansızdı meydanlar
    meydanlar daha gün görmemişti
    halkım dedi son soluğu gövdesiz bir başın
                                                                  halkım
    şimdi ben
    bir devin ölüsü gibi uzanmış dağların
                                    mor çiçekler açmış günahıyım
    halkım ey
                         halkım
    şimdi ben
    sam yelinin biçtiği
                               gök ekinler hasadıyım
    görmeyenler görsün
                             duysun duymayanlar
    şimdi bu meydan
                            bu meydanlar
    giyotinden düşmüş bir başın çığlığıdır
    şimdi yitik bir sesim var o kanın yuttuğu
    çiçeklerin kokladığı
                          bedensiz bir soluğum var
    görse kapatır yüzünü ay
                 dağların en karanlık ardını arar yıldızlar
    o dağlar ki halkım
    ölmüş bir devin mor sessizliğidir
    açsam yaramı kızıla boyanır bir ülke
    ben böyle yaşam için öldükçe
                     nasıl dirilir ölüm için yaşayanlar halkım
    nasıl dirilir
     
    üşümeye ellerim yok şimdi
    emanet vermeye sesim yok
    bu meydan
                   bu meydanlar
    apaçık mezarıdır kapkarınlık bir vahşetin
    bu suçu gizleyemez tanrıların gazabı
    borsaların iştahı yutamaz bu kanı
    emanet verdiğimiz
                       bu canı hiçbir kılıf kirletemez
    sen ki üryan geldiğimiz
                                     kapalı bir kapısın
    her bir zerremizi mermi diye sürdük namluya
    ölüm tüketemez bizi
                                isterse kırılsın kanadı kavuşmanın   
    SAHNE- 2
    parça parça olmuş
    insan eti seğiriyor kumların üzerinde
    kızgın lavlardan almış rengini
    paramparça olmuş bedenlerin
                      gözlerine çizmiş kederini
    bir çocuk gömülmüş annesinin göğsüne
    ağzı kilitlenmiş korkuların çığlığı gözleri
    dik dur oğul diyor annesi
    dik dur
    ağlarsan kuzgunlara yem olur acımız
    iki eli iki yakamızda kalır
                                                üzülür babamız
    ağlarsan kuzgunlar konar bir gülün dalına oğul
                                                  dökülür yapraklarımız
    dik dur oğul
    kör pınarlar gibi kurut gözlerini bugün
                         dimdik görsün bizi düşmanlarımız
    derin kederlerle bileyle gözlerinin bıçağını
    sönmüş ocakların şivanıyla bileyle
    ağlayacak gün değil bugün
    daha sonra oğul
                       daha sonra birlikte ağlarız
    gömülmüş annesinin göğsüne bir çocuk
    sönmüş ocakların külüyle yüklü
                          bulutlar gibi bağlamış gözlerini
    bakmadan görüyor
               duymadan dinliyor babasının öyküsünü
    köknar ağacının kökleri gibi sarmış kollarını annesi
    ve bir devin yarasından akan
                                             acıyla boyamış yüzünü
    SAHNE -3
    orta yerinden biçilmiş bir bedenin
    eti ve kemiğidir
                    ölü martıların kıyıya vurduğu
    kederlerin ummanıdır bir babanın yüzü de
    en büyük gemilerin çığlığıdır
                            en derin okyanusların yuttuğu
    ne yalnızca bir babadır o
                                     ne de yalnızca bir eş
    yüzünde acıların oba kurduğu
              yılları dolanır onun devrimci olgunluğu
    köknar ağacının kökleri gibi sarıldığı karısı
    sevgilim dedi beni bırak
    ellerini tutmak istiyor
                             ölmek üzere bak
                      on yedi yaşında bir kız çocuğu
    köknar ağacının kökleri gevşedi
    durdu tiktakları saatin
                   düştü kollarından kuğu kuşu
    yumdu gözlerini
                 ellerini kutsal bir emanet gibi tuttuğu
                                                                     kız çocuğu
    neye yarar şimdi ağlamak
                                      gülmek
    en beter katliamın parça parça böldüğü
                                            beş yaşındaki bir çocuğun
                                                 babasını yitirmiş yumruğu
    SAHNE -4
    ne sarılmaya kol kalmış
                       ne bakmaya göz
    devrilmiş bir çınarın
         kızıl yaprakları gibi titriyor
    bedeninden kopmuş etlerin
                                     son soluğu
    ölümün insansız bıraktığı sen
                   kimliksiz mezarların çocuğu
    hangi parçana sarılacak
    göğüslerini yumruklamaya göğsü kalmamış
    burası derisine ot doldurulmuş
                              yalancı renklerin bile kaybolduğu
    vitrini değildir göstermelik acıların
    çıkarıp bağışlasam organlarımı
                        yoksulluktur yetişemem imdadına kardeş
    gözleri yok yummaya
                               susmaya sesi yok
    bu acıyı yıkamaya ummanlar yetmez
                           saramaz bu yarayı ağlamak
    bir mezar kazın bağrımın düzüne
                    taşlarında uzun havaların okunduğu
    minare kılıfları değildir oy
                     üzerinde bir annenin
                                        saçlarını yolduğu               
    SAHNE-5
    kesildi rüzgar
    durdu titremesi yaprakların
    karardı hava
    alıp başını
    bir alev topu gibi battı güneş
                          tutuştu etekleri bulutların
    topladı ellerini koynuna gece
    havaya sıçramış kan damlaları gibi
                         dondu kıpırtıları yıldızların                                                 
    dağıldı dört bir yana
    çığlıkları don vurmuş karanfillerin
    nasıl boşanacaktı morfinli uykulardan
    yürek yarasına
    sabaha kadar metal lavlar gibi dolan
                                                    evlat acıları
    açma musluklarını oğul
    indir demir perdelerini gözlerinin
    şimdi ağlamak intihar etmektir
    yüreği kızgın demirle dağlanmış
                         nöbetinde sıtmalı akşamların
    ölenler öldüler
    ölenler saçlarını demir tarakla yolan
    bir halkın bağrına gömüldüler
    maraş tı acının bir adı
                        öbür adı sivas
    alevlerinde roboski nin yandığı
    ankara ydı misket yağmurunun
                               zeytin dallarını kırdığı
     
    daha kuşlar uykusundan uyanmamıştı
    dallarda rüzgarın rengarenk ırgaladığı
    halaya durmamıştı daha yapraklar
    bir şivan düştü ocağına memleketin
    simsiyah kapladı dağların başını
                                    hüznün donuna girmiş bulutlar
    artık kuşsuz yuvalara yılanlar çöreklenir
    yüksekten uçar üveyikler
    artık annesiz babasız titrer
                     uykusunu yitirmiş çocuklar
    daha ceylanlar suya inmemişti
    saatin tik takları durmamıştı daha
    daha alanlar muradına ermemişti
    memleket insanı
                      davul zurna
    halaylarda al mendiller daha titrememişti
    yerden biter gökten iner gibi birden bire
    dört diyarın hasreti daha el ele vermemişti
    sanki yerin yedi katında gök gürledi
    kapandı pencere perdeleri
                     nar gibi yarıldı orta yerinden bedenler
    saçıldı ortalığa
                      kıpkırmızı taneleri



    Asım Gönen






    Ankara şiiri - Asım Gönen

    *Ankara - Asım Gönen

    Asım Gönen, Alanya'da her yıl düzenlenen Güncel Sanat Dergisi Kaygusuz Abdal Şiir Yarışması 2016 yılı değerlendirmesinde ödül aldı.  Duygu yükünü 10 Ekim 2015 yılında Ankara’da yapılması planlanan Barış Mitingi öncesinde, Ankara Tren Garı önünde patlayan bombalarla yaşamını yitirenlerden alan şiir, birincilik ödülüne layık görüldü.
  • İlk Yorumu Siz Yapın " Ankara - Asım Gönen "