• Ahmet Erhan boşluğu aramızda

    Editör: Sadık Doğan
    Tarih: 14 Ağustos 2013 Çarşamba
    Ne kolay yazdı gazeteler, Ahmet Erhan öldü dediler.
    Sözcükler gülümsemeyi kesti. İçten içe bir sıkıntı, yolcusuz ve dilsiz…
    Ahmet Erhan boşluğu aramızda

    Şiirlerin şimdi, ne yana aksa yalnızlıkla çoğalıyor. Fotoğrafların geçiyor her yerden. Hüzünyüz fotoğrafların. Hiç unutmuyorum: “Sararmış bir devrimci fotoğrafıdır hayatım” demiştin yıllar önce. Anılar, kavgalar, giden arkadaşlar ve kalan yoldaşlar; hepsi aynı kadrajın içinde. Yenilgiler ve savruluşların tam da orta yerinde. İnsansız kalmanın o büyük acılarını öğretip bedenine yürüdün hep yüreğince. “Çünkü yürümek her şeydir…
    Bedenim su alıyor, denizim hırçın
    Beni artık buraya göm adamım
    Seyir defterimde sarhoş imzalar
    Tayfalar teyakkuz halinde, bense yorgunum
    Ne demişti Nazım Usta; “çok yorgunum / beni bekleme kaptan/ seyir defterini başkası yazsın…” Başka hayatların başka zamanlarda tekrarlanan yalnızlığından söz ediyorum. Şairlerin kaderi mi yoksa kederi midir bu? Bu sorunun anlamsızlığını da biliyorum. Kendi içinin sürgünü olmakla ülkesinden sürülmenin kardeşliğini de anlıyorum Ahmet abi.
    Tatsız ve solgun bir Ankara akşamında; belki bir meyhane çıkışı, uzun uzun yürümek isterdim seninle. Bu dünyanın bize göre olmadığından, seyircisiz hayatlardan ve şiirden konuşurduk. Hayır, hayır bunlardan değil; “alkole imar izni çıkarmakla uğraşan” memura duyduğumuz sevgi ve hayranlığımızdan söz ederdik mutlaka. Bir tüy gibi hafiflerdik. Üzüntüm de en çok bundan Ahmet abi, şiirdendi tek tanışıklığımız iki lafın belini hiç kıramadık.
    Burda, bir Ahmet Erhan var uzakta
    Taşikardi, ülser ve panik ataklı anksiyeteyle dalaşır
    Aşağıeğlence'den çıkın, Etlik İlkokulu'nun altında
    Ankara'da, bir belediye otobüsü yalnızlığını yaşar
    Görseniz bir yerlerden hatırlarsınız mutlaka
    Susmalar ve üzünçler beşiği bir beden. İnsansız günler. Nereden sustuysan oradan üzerine dökülen kızgın hayat. Kendini hep acılar ayazında unutman, bunlar hep senin seçimindi Ahmet abi. Kendini gürül gürül akan bir dünyanın dışına çektin hep. Sorgulamıyorum, haklıydın belki de. Bizler yanlış yerde duruyorduk. Kim bilir, işlerimiz ve didişmelerimiz o kadar basitti ki sana görünmekten çekiniyorduk.
    Matarana alkol, ekmeğine tuz, şiirine ölüm düştü…
    Bir doğum gününde kendine armağan ettiğin bu dizeler, buluşma yerine gelmemiş ölümle ilk söyleşin miydi? Bilinmiyor. Ama kapın açık bekledin ölümü. Beyaz bayraklar çektin kalbine ve hep öyle bekledin. Bir yeryüzü fazlası bedenine huzurun adresi olarak o sonsuzluğu reva gördün. Buralardan umudu kesmenin bir anlatıcısı oldun. Dünyayı her zaman bir kusmuk tadında algıladın. Çünkü sen, sana iyilik edenlerin yüzüne tükürdün. Ve en çok düşmanlarını sevdin. Zaten şairler; bir parça kimsesizlikten yaratılmıştır, değil mi Ahmet abi?
    Hızlı yaşadım genç ölmedim
    Bir koşuymuş hayat geç anladım
    Otuzu geçiyorken saate baktım
    Ben yalnız bir adamım tırnaklarım uzamaz
    Çok genç gittin Ahmet abi. Bizi inandırmaya çalışma!
    Bir kelebeğin ömrünü bile doldurmadın. Erkenci davrandın. Kendine bunu yaptın da şiirin suçu neydi? Dünyaya çarpan şiirlerinin görüp göreceği bu kadar mıydı? “hayır, hayır, hayır, hayır / duymak istemiyorum tek sözcük bile…” Ahmet Erhan şiiri öksüz bırakıp göçtü diye.
    Ne kolay yazdı gazeteler, Ahmet Erhan öldü dediler.
    Yaşamak bu dünyayı ödüllendirmektir artık” dedin ve gittin. Deniz, unutmayacak adını ve seni Ahmet abi…
    Çünkü o ismi verirken, tarihe karşı yürüyen tüm bedenleri oğlunla anmak istemiştin. Bizler de senin adını her duyduğumuzda bir Ahmet Erhan yalnızlığına kadeh kaldırıp Kızılay’dan Ulus’a doğru yürüyen şiirlerini anımsayacağız durmadan.
    Ve kabul edersen son yolculuğunda sana yazdığım bir şiir ile yürüdüm arkandan:
    şair ölünce
    nar ağacından bir yaprak düşermiş
    avluya ve defterlere
    gözyaşı alkışları, iki dudak arası sis
    ankara'da söz bitermiş…
    şair ölünce
    şarkılardan bir nota düşermiş
    toprağa ve mendile
    kanaması uzun, ezgisi bir kişilik
    kadehte rakı ekşirmiş…
    şair ölünce
    dünya kapıları kapanırmış
    evi değil, şiiri değil
    arkasından en çok
    yine kendisi ağlarmış...

    Yazan: Ömer Turan
    Bağlantılar: 
    *http://haber.sol.org.tr/yazarlar/omer-turan/
  • İlk Yorumu Siz Yapın " Ahmet Erhan boşluğu aramızda "